Η Ρετσίνα

KECHRIS-RETSINA-RETSINA

Οι πρώτες μαρτυρίες για την παραγωγή ρητινίτη οίνου χρονολογούνται περίπου στα 3500 χρόνια πριν απο την εποχή μας.

Εκείνη την εποχή, όταν το κρασί ζύμωνε και μεταφερόταν σε πήλινους αμφορείς, το ρετσίνι χρησιμοποιούνταν για τη σφράγιση των οινοδοχείων και την προστασία του κρασιού από την οξείδωση. Ωστόσο η επαφή με το ρετσίνι προσέδιδε στο κρασί ένα ιδιαίτερο άρωμα γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία ενός νέου τύπου κρασιού, του ρητινίτη οίνου. Η γνωστή σε όλους μας ρετσίνα σύντομα έγινε τόσο δημοφιλής, που δεν άργησε να εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.

Με το πέρασμα των χρόνων η παραγωγή της ρετσίνας περιορίζεται στην περιοχή της Ελλάδας όπου εξελίσεται παράλληλα με την ελληνική γαστρονομία ως το κατεξοχήν κρασί που συνοδεύει τα έντονα αρώματα της ελληνικής κουζίνας.

Οι πρώτες εμφιαλώσεις κατά τη δεκαετία του ’60 δίνουν στην ρετσίνα ξανά τη δυνατότητα να ταξιδέψει εντός και εκτός συνόρων αλλά η μαζική παραγωγή έχει ως συνέπεια την πτώση στην ποιότητα του κρασιού.

Ελάχιστοι οινοπαραγωγοί με όραμα την ποιοτική αναβάθμιση της ρετσίνας και την αποκατάσταση της εικόνας της στην Ελλάδα και το εξωτερικό είναι αυτοί που στήριξαν το παραδοσιακό μας προιόν και πίστεψαν ότι εκτός απο ένδοξο παρελθόν έχει και λαμπρό μέλλον.

Σήμερα η ρετσίνα είναι μια κατηγορία κρασιού που προστατεύεται από την ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία ως «Ονομασία κατά παράδοση».

Ο όρος χρησιμοποιείται αποκλειστικά για λευκά ή ροζέ ξηρά κρασιά που παράγονται στην Ελλάδα με την πατροπαράδοτη μέθοδο της προσθήκης ρετσινιού πεύκου στο γλεύκος. Ο νόμος που προστατεύει την ρετσίνα ορίζει τα όρια μέσα στα οποία θα πρέπει να κινείται η ποσότητα του ρετσινιού, τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η προσθήκη του στο γλεύκος, αλλά και το είδος του ρετσινιού, που πρέπει να προέρχεται αποκλειστικά από πεύκη Pinus Halepensis.